Rozmowy ze Śri Ramaną Maharishim



Rozmowy ze Śri Ramaną Maharshim

Rozmowa 95


Major A. W. Chadwick zadał następujące pytanie:

Pewien mistyk, pan Edward Carpenter, napisał książkę, w której opisuje jak pewnego dnia przydarzyło mu się urzeczywistnienie Jaźni, mówiąc, że jego skutki trwały przez jakiś czas po tym wydarzeniu zanikając jednak stopniowo. Tymczasem Sri Ramana Gita mówi: „Granthi (węzeł = zniewolenie) raz zerwany, jest zerwany na zawsze”. Wydaje się, iż w przypadku tego mistyka zniewolenie trwało nawet po urzeczywistnieniu. Jak to jest możliwe?

Na to Bhagavan zacytował fragment z Kaivalya Upanishad:
Uczeń, po urzeczywistnieniu rozświetlającego wszystko, jednolitego, niczym niezmąconego stanu Istnienia-Świadomości-Szczęśliwości, poddał siebie Mistrzowi i z pokorą zapytał, jak ma się odpłacić za jego Łaskę. Ten powiedział: „Moją zapłatą jest twoja stała, nieprzerwana Szczęśliwość. Nie porzucaj jej”.

P: Jak to możliwe, ze człowiek doświadczywszy raz Najwyższej Szczęśliwości, porzuca ten stan?

RM: Oh tak, to się zdarza! Skłonności przylegające do niego od niepamiętnych czasów odciągają go od tego stanu i wtedy zjawia się ignorancja.

P: Jakie przeszkody nie pozwalają pozostawać ugruntowanym w nieprzerwanej Szczęśliwości? Jak je pokonać?

RM: Przeszkodami są:
1. Ignorancja, która jest zapomnieniem o czystości własnego bytu.
2. Wątpliwości, które polegają na zastanawianiu się, czy było to doświadczenie Rzeczywistego czy nierzeczywistego.
3. Błąd, zasadzający się na koncepcji ‘ja-jestem-tym-ciałem’ i myślenie, że ten świat jest rzeczywisty.
Można je przezwyciężyć poprzez słuchanie prawdy, refleksję i skupienie.

O doświadczeniu mówi się, że jest chwilowe lub stałe. Pierwsze doświadczenie jest chwilowe, lecz poprzez skupienie może stać się permanentnym. W tym pierwszym przypadku, więzy nie są całkowicie zniweczone; pozostają subtelne i ujawniają się w stosownych okolicznościach. Jednak w drugim przypadku, zniszczone zostały zarówno gałęzie jak i korzeń, dlatego już nigdy nie mogą odrosnąć. Yoga bhrashta (ci, którzy nie osiągnęli Yogi, upadli z Yogi), wyrażenie użyte w Bhagawad Gicie, odnosi się do tej pierwszej kategorii.

P: Czy zatem słuchanie Prawdy jest przeznaczone tylko dla bardzo wąskiego grona?

RM: Ma ono dwa rodzaje. Pierwsze – zwyczajne - to wysłuchanie Prawdy wypowiedzianej i objaśnionej przez Mistrza. Drugie – właściwe – to postawienie sobie samemu pytania i poszukiwanie w samym sobie odpowiedzi jako nieprzerwanego ‘Ja jestem Ja’.

Refleksja nad tym doświadczeniem jest drugim stopniem. Trzecim zaś stopniem jest pozostawanie skupionym wyłącznie na tym.

P: Czy to tymczasowe doświadczenie można nazwać samadhi?

RM: Nie. Ono jest częścią trzeciego stopnia.

P: Wydaje się więc, jakby nawet słuchanie Prawdy było przeznaczone tylko dla bardzo niewielu?

RM: Poszukujący dzielą się na dwie kategorie: kritopasaka i akritopasaka. Ci pierwsi przezwyciężyli już swoje skłonności poprzez stałe oddanie i tym sposobem ich umysły oczyściły się; mają już za sobą pewne doświadczenia, lecz ich nie pojmują; w chwili gdy zostaną pouczeni przez kompetentnego mistrza pojawia się stały rezultat.

Ten drugi rodzaj poszukujących potrzebuje ogromnych wysiłków, aby osiągnąć ten sam skutek.
W jaki sposób wysłuchanie prawdy, refleksja i skupienie miałyby im pomóc? One zawierają upasanę (najściślejsze zbliżenie się do Prawdy) i kończą się Urzeczywistnieniem Jaźni.

Czwarty, ostateczny stopień to wyzwolenie. Nawet tutaj dokonuje się pewnego rozróżnienia ze względu na stopnie, tj.:
1. Brahmavid (Znający Brahmana)
2. Brahmavid-vara
3. Brahmavid-varya
4. Brahmavid-varishta

Faktycznie jednak wszyscy oni są wyzwoleni za życia.