Wszystko jest Jednią



Wszystko jest Jednią

Pokój


1. Czym jest pokój? Chociaż ten świat trwa, czy to w jakikolwiek sposób obchodzi człowieka, kiedy jest w głębokim śnie? Jego umysł jest spokojny i czysty. Kiedy jego umysł będzie w tym samym stopniu spokojny i czysty nawet wtedy, kiedy staje aktywnie twarzą w twarz ze światem, wtedy będzie w nim pokój.

2. Czy umysł może takim pozostać nawet kiedy konfrontujemy się ze światem? To zależy od naszej oceny świata. Umysł jest znacznie bardziej pobudzony kiedy nasz majątek jest grabiony, niż gdyby w ten sam sposób był grabiony majątek kogoś innego. Strata jednej spośród naszych własności jest bardziej bolesna niż strata innej. Dlaczego? Ponieważ nasze wartościowanie przedmiotów powoduje różny stopień zadowolenia czy niepokoju w odniesieniu do nich. Stąd, jeśli ktoś nauczy się odnosić do wszystkich rzeczy jednakowo, jego umysł będzie bardzo spokojny; lub też wszystkie rzeczy powinny być uważane za naszą własność i równie mocno cenione, wtedy również nie będzie powodu do niepokoju. Dlaczego? Czego człowiek miałby żałować? Jeśli umysł wie, że troska o sprawy zasadnicze jest poza jego zasięgiem, jego niepokój ucichnie. Również wtedy, kiedy człowiek wie, że do niczego nie może sobie rościć prawa a wszystko na tym świecie podlega rozpadowi i zniszczeniu, jego umysł będzie niewzruszony. Zatem trwały pokój jest możliwy wtedy, kiedy człowiek odnosi się do wszystkiego nadając mu taką sama wartość. Pokój jest zależny od intelektualnego wartościowania dokonywanego przez danego człowieka.

3. Zilustruję to. Człowiek budzi się ze snu. Jego umysł jest radosny lub smutny, w zależności od jego opinii dotyczących zdarzeń, które mu się śniły. Jednakże w ciągu dnia jego umysł staje się wolny od wpływu tego wszystkiego, co wydarzyło się we śnie; pozostaje wobec tego niewzruszony. Dlaczego? Ponieważ dopiero teraz umysł ocenił jednakowo wartość wszystkich sennych przedmiotów i wydarzeń. Dlaczego? Ponieważ wie z całą pewnością, że sen nie jest wieczny i musi się skończyć przebudzeniem. W ten sam sposób umysł człowieka, który jest przekonany ponad wszelką wątpliwość, że pewnego dnia z pewnością przebudzi się z długiego snu tego świata, pozostanie nieporuszony. To jest stan czystości. To jest stan pokoju.

4. To nie oznacza, że jego związek ze światem ustaje. Teraz jego udziałem staje się czystość i pokój umysłu. Jego działania będą się różnić zależnie od okoliczności. Jedyna zmiana jaka się w nim dokonała po tym, kiedy jego umysł się uciszył, jest następująca: jego umysł poznał prawdę i stał się wolny od przywiązań, dlatego znajduje się w stanie pokoju. Jego działania choć będą się zmieniać będą zawsze neutralne. Jednak działania innych są zmienne i nie mogą pozostać neutralne. Dlatego spokój umysłu przynosi ogrom dobra nie tylko temu, kto go posiada, lecz całemu światu. Pokój wskazuje stosowne metody właściwego postępowania.

5. Człowiek idzie wyboistą drogą z zapaloną w ręku lampą. Czy pomiędzy światłem lampy a dziurami w drodze może wystąpić jakiś antagonizm? Nie może. Światło i ciemność nie mogą współistnieć. Światło rozprasza ciemność ukazując dziury i wyboje, powodując, że człowiek idzie ostrożnie, czy to porusza się w przód, w tył czy na boki. Światło eliminuje przyczynę próżnego narzekania w stylu „ten kamień zranił moją stopę”, czy „na tej dziurze się potknąłem”. Podobnie, kiedy pojawia się pokój, stan pokoju powoduje, że człowiek ani nie nienawidzi ani nie przeciwstawia się światu. Raczej rozprasza ciemność, która ukrywa przed nami prawdziwą naturę świata i jego pułapek. Z braku światła pokoju pozwalającego dostosować kroki do zmieniających się okoliczności, ludzie postrzegają świat jako pełen cierpień, tak jakby narzekali na wbijające się im w stopy ostre kamienie. Dlatego człowiek, który po zdobyciu wiedzy, że ten świat jest tylko bardziej złożonym snem osiągnął stan najwyższego pokoju, nie jest ani niezwiązany z tym światem ani niezainteresowany nim: jedynie on pozostaje w pełnej harmonii ze światem; tylko on podejmuje właściwe działania. Zatem pokój jest tym, co porządkuje zadania człowieka.

6. Dbałość człowieka pokoju o działania tego świata zasadza się na prostowaniu tych działań. Gdyby odczuwał lęk przed światem, jaka byłaby nadzieja na jego zreformowanie, w szczególności u tych, którzy świat sobie cenią i chcą go posiąść? Ci tkwią w ucisku egoizmu, ślepi do nieprzytomności. Oczy tego, kto chce prowadzić ślepych czy leczyć ich ślepotę muszą być zdrowe. Podobnie, tylko ten może reformować świat, kto już oddzielił swoją niezmienną naturę od zmiennej natury świata i jest w stanie pokoju. Taki człowiek nie może zaprzestać pomagać światu. Dlaczego? Czy ktoś mógłby mieć tak kamienne serce, aby nie podnieść z ziemi dziecka, które się poślizgnęło i upadło? Podobnie czyni i mędrzec, który potrafi właściwie ocenić problemy świata i nieść ludziom pomoc. Ponieważ wycofał się już z ciała i umysłu nie odczuwa presji działania w świecie, podobnie jak siła życiowa nie cierpi z powodu opuszczenia ciała. Cierpienia związane z pracą i wysiłkiem nie imają się go. Tylko w pełni urzeczywistniony pokój zapewnia taką odwagę i spokój.

7. Pozornie taki pokój wydaje się ubóstwem i słabością. Ale w rzeczywistości zwycięża wszystko. W nieustępliwości i odwadze przewyższa wszystko. W ostatecznym rozrachunku sukces zależy od tych przymiotów. Nawet jeśli góra Meru się zapadnie, nie wywoła to u tego człowieka żadnej reakcji lub co najwyżej lekki uśmiech. Taki stan jest pomocą zarówno w sprawach światowych jak i duchowych. Prawdziwe szczęście w świecie jest udziałem tego człowieka i jest wynikiem zrzucenia więzów. Pokój oznacza czynienie dobra wszystkim i wszystkiemu.

8. Jest kilka przeszkód na drodze do pokoju. Są one sprawdzianem dla człowieka. Kiedy się z nimi konfrontujemy powinniśmy być w pełni przytomni i trzymać delikatny kwiat umysłu z daleka nawet od cieni tych rzeczy. Jeżeli kwiat umysłu zostanie zniszczony, straci swój zapach, kolor i świeżość; nie będzie wówczas użyteczny ani dla ciebie ani dla innych, nie będziesz go mógł także ofiarować Bogu. Wiedz, że umysł jest bardziej delikatny niż najdelikatniejszy kwietny pączek. Z pomocą napełnionego pokojem umysłu wszystkie twoje obowiązki względem siebie, świata i Boga będą wypełnione. Pozwól mu spoczywać przez cały czas w tej samej czystości. Wszelkie błogosławieństwa dla umysłu biorą się z pokoju.

9. Bezustannie adoruj Boga swojej Jaźni, obdarowując go kwiatem umysłu. Pozwól, niech dzieci stanów mentalnych obserwują ten spektakl. Stopniowo oduczą się płatać swoje dziecięce figle i zapragną cieszyć się razem z tobą. Widząc twój pokój same porzucą swe igraszki. Cierpliwie trwaj w tej adoracji. Nie daj się prowadzić igraszkom umysłu. Wprost przeciwnie, one muszą ucichnąć porzez twój pokój. Wszystko musi osiągnąć pokój.

10. Kończę jednym słowem: esencją całych Wed jest jedno słowo: „Pokój”.