Wiweka-czudamani



Pomoce w medytacji.



254. To, które jest poza kastami i doktrynami, rodziną i linią nauczania; to, które jest pozbawione imienia i formy, zasług i przewin; to, które transcendentuje czas, przestrzeń i obiekty zmysłowej percepcji – tym Brahmanem jesteś ty, nad nim medytuj.

255. Najwyższy Brahman, który jest poza zasięgiem wszelkich słów i poznawalny tylko okiem czystej wiedzy, który jest Czystą Świadomością, niemającym początku bytem – tym Brahmanem jesteś ty, nad nim medytuj.

256. To, które pozostaje niedotknięte przez sześć fal nieszczęść; to, nad czym jogini medytują w swych sercach, lecz co nie może być uchwycone przez narządy zmysłów; to, które nie może zostać poznane przez buddhi [intelekt]; to, które jest doskonałością bez skaz - tym Brahmanem jesteś ty, nad nim medytuj.

257. Ten, który jest substratem całego wszechświata z jego różnymi częściami, które wszystkie są wytworami ułudy; ten, który sam jest sobie podstawą, który jest różny od „grubego” i subtelnego, który nie ma żadnych części i który jest zaiste niezrównany - tym Brahmanem jesteś ty, nad nim medytuj.

258. To, które jest niezmienne i wolne od narodzin, dorastania, rozwoju, starzenia się, chorób i śmierci; to, które jest niezniszczalne i które jest przyczyną projekcji, podtrzymania i zniszczenia wszechświata - tym Brahmanem jesteś ty, nad nim medytuj.

259. To, które jest wolne od wszelkiego zróżnicowania, które z natury nigdy nie przestaje istnieć, które jest nieporuszone niczym ocean bez fal, które jest zawsze wolne, nieuwarunkowane i niepodzielne - tym Brahmanem jesteś ty, nad nim medytuj.

260. To, które choć samo jest Jednią, jest też przyczyną wielości, stojąc ponad każdą inną przyczyną i samo nie mając przyczyny; to, które jest różne od Maji i jej skutków i które jest samoistne - tym Brahmanem jesteś ty, nad nim medytuj.

261. To, które jest wolne od dualizmu; nieskończone i niezniszczalne; to, które jest różne od świata i Maji, Najwyższe i wieczne; które jest niekończącym się i nieskażonym niczym szczęściem - tym Brahmanem jesteś ty, nad nim medytuj.

262. Ta Rzeczywistość która, choć jest Jednią, jawi się na skutek iluzji jako wielość przybierając imiona [nazwy], formy, jakości [guny] i przeobrażając się, lecz sama pozostając niezmienną, tak jak złoto we wszystkich swych przejawach - tym Brahmanem jesteś ty, nad nim medytuj.

263. To, ponad którym nic nie istnieje; które jest ponad tym, co jest ponad [Mają]; najgłębsza Jaźń wszystkich istot, jedna esencja wszystkiego; Istnienie-Świadomość-Szczęśliwość; to, co nieskończone i nie podlegające przeobrażaniom - tym Brahmanem jesteś ty, nad nim medytuj.

264. Prawdę wskazywaną w powyższych wersach człowiek musi rozpoznać intelektem uwzględniając argumenty pism świętych i medytować nad nią w swoim sercu. Tym sposobem urzeczywistni Prawdę wolną od wszelkich wątpliwości, oczywistą jak owoc leżący na dłoni.

265. Urzeczywistniwszy w tym życiu Absolutną Świadomość, wolną od ignorancji i jej skutków, opierając się na niej niczym król na armii, będąc zawsze ugruntowanym w swojej własnej Jaźni i polegając na tej Świadomości, rozpuść cały wszechświat w Brahmanie.

266. W jaskini Serca pod przysłonami buddhi znajduje się Brahman, Absolutne Istnienie, różne od tego co „grube” i subtelne, Najwyższy, Jednia bez dwójni. Mój kochany, ten, kto zamieszka w tej jaskini jako Brahman, już nigdy więcej się nie odrodzi.

Pozbycie się wasan.



267. Nawet kiedy Prawda zostanie doświadczona wciąż pozostaje potężna, niemająca początku, uporczywa skłonność [wasana] utożsamiania się z działającym i doświadczającym, która jest przyczyną ponownych narodzin. Ta skłonność musi zostać starannie usunięta poprzez życie w stanie przebywania w Jaźni. Anihilacja wasan tu i teraz nazywana jest przez mędrców Wyzwoleniem.

268. Poprzez ciągłe przebywanie w stanie Jaźni mądry człowiek musi położyć kres nakładaniu [superimpozycji] poczucia „ja” i „moje” na ciało i organy, które są nie-Jaźnią.

269. Urzeczywistniając najgłębszą Jaźń, która jest świadkiem buddhi i jej wytworów, i stale utrzymując uwagę na „Ja jestem Tym” pokonaj swoje utożsamienie z nie-Jaźnią.

270.Rezygnując z angażowania się w sprawy świata, porzucając zajmowanie się ciałem i unikając zbyt wielkiego zaabsorbowania duchowymi tekstami pozbądź się nałożenia, które znalazło się na Jaźni.

271. Z powodu lgnięcia do tego świata, pasji do nadmiernego studiowania pism świętych [literatury duchowej] i chęci zapewnienia komfortu ciału ludzie nie mogą osiągnąć urzeczywistnienia.

272. Zgodnie z diagnozą mędrców dla tego, kto poszukuje wyzwolenia z więzienia tego świata, te trzy skłonności stanowią potężne żelazne okowy pętające jego stopy. Ten, kto jest od nich wolny, prawdziwie osiąga Wyzwolenie.

273. Cudowny zapach drzewa nazywanego agarem, pozostający w ukryciu za sprawą okropnego smrodu powstałego wskutek kontaktu drzewa z wodą itp., pojawia się ponownie, kiedy obcy zapach zostanie w całości usunięty poprzez zwyczajne pocieranie.

274. Podobnie zapach Najwyższej Jaźni, przykryty kurzem okrutnych, nie mających końca skłonności [wasan] zakorzenionych głęboko w umyśle, jest na powrót jasno doświadczany, kiedy umysł zostanie oczyszczony poprzez ciągłe pocieranie Czystą Świadomością.

275. Chmury niezliczonych pragnień rzeczy będących nie-Jaźnią zasłaniają pragnienie urzeczywistnienia Jaźni. Kiedy zostają one usunięte przez ciągłe trzymanie się Jaźni, Jaźń [Atman] manifestuje się jasno sama z siebie.

276. W stopniu w jakim umysł jest utwierdzany w najgłębszej Jaźni, w takim samym stopniu porzuca on pragnienia zewnętrznych obiektów. Kiedy wszystkie takie pragnienia zostaną wyeliminowane, wtedy bez przeszkód następuje urzeczywistnienie Jaźni.

Pozbycie się przysłon [nałożeń].



277. Umysł praktykującego umiera, będąc stale utrzymywanym w jego własnej [prawdziwej] Jaźni; wówczas następuje całkowite zniweczenie skłonności [wasan]. Zatem pozbądź się swoich przysłon.

278. Tamas jest usuwany zarówno przez radżas jak i sattwę, radżas przez sattwę, zaś sattwa umiera kiedy zostanie oczyszczona [przez trzymanie się Jaźni]. Zatem z pomocą sattwy pozbądź się swoich przysłon.

279. Wiedząc ponad wszelką wątpliwość, że twoja prarabdha będzie utrzymywać to ciało, pozostań spokojny i pracuj ciężko, aby doszczętnie pozbyć się swoich przysłon.

280. „Ja nie jestem tą ograniczoną jaźnią [jivą], ja jestem Najwyższym Brahmanem” - w ten sposób, eliminując wszystko co jest nie-Jaźnią, pozbądź się swoich przysłon, które pojawiły się siłą twoich przeszłych pragnień.

281. Urzeczywistniwszy - z pomocą pism świętych, wnioskowania i własnej realizacji - swoją Jaźń jako Jaźń wszystkiego, pozbądź się swoich przysłon, nawet jeśli wydaje się pojawiać tylko ich ślad.

282. Mędrzec nie ma żadnego związku z działaniem ani poczucia dawania czy brania. Zatem dzięki stałemu przebywaniu w Brahmanie pozbądź się swoich przysłon.

283. Dzięki poznaniu Jedni pomiędzy Brahmanem a Atmanem [Jaźnią], zaczynającym się od wysłuchania Mahawakij takich jak „Ty jesteś Tym” [Tat Tvam Asi], pozbądź się swoich przysłon i wzmocnij swoją tożsamość z Brahmanem.

284. Zanim utożsamienie poczucia „ja” z tym ciałem nie zostanie całkowicie wykorzenione, z uważnością i skupieniem pozbywaj się swoich przysłon.

285. O mądry człowieku, jak długo istnieje choćby senne postrzeganie tego świata i duszy [ego], tak długo bez ustanku pozbywaj się swoich przysłon.

286. Nieustannie medytuj nad Jaźnią, nie dając nawet najmniejszej szansy pojawienia się zapomnieniu Jaźni [pramada] na skutek snu, zajmowania się sprawami tego świata czy obiektami zmysłowymi.

287. Niczym nietykalną kastę odsuń na bezpieczny dystans to ciało, które narodziło się z nieczystości twoich rodziców i które samo składa się z mięsa i nieczystości, bądź Brahmanem i osiągnij spełnienie swojego życia.

288. O mędrcze, roztopiwszy, za pomocą kontemplacji ich jedni, skończone ego [duszę] w Najwyższej Jaźni - tak jak przestrzeń znajdująca się w garnku roztapia się w nieskończonej przestrzeni - zawsze pozostawaj w pokoju.

289. Będąc samoświetlnym Brahmanem, jedynym substratem wszystkiego co przejawione, odrzuć makrokosmos i mikrokosmos jak dwa pełne nieczystości naczynia.

290. Przenosząc swoje poczucie „ja” z obecnego zakorzenienia w ciele do Jaźni, Absolutnego Istnienia-Świadomości-Szczęśliwości i odrzucając ciało subtelne, pozostawaj zawsze jako sama tylko Jaźń.

291. To, w czym niczym miasto w lustrze przejawia się odbicie tego wszechświata, tym Brahmanem ja jestem – wiedząc to osiągniesz spełnienie.

292. Osiągając To, co jest twoją prymarną naturą, Absolutną Niedualną Świadomość-Szczęśliwość, nie mającą formy i będącą poza wszelkim działaniem, przestań utożsamiać się ze swoimi fałszywymi ciałami, tak jak aktor zdejmujący swój sceniczny kostium.

Ja prawdziwe i ja fałszywe.



293. Cały przejawiony świat jest absolutnie nierzeczywisty; ego też nie jest rzeczywiste, gdyż można zaobserwować, że przemija. Jak poczucie „wszystko wiem” występujące u ego mogłoby być prawdziwe, jeśli ono samo przemija?

294. Jednakże prawdziwe „Ja' jest Świadkiem ego i całej reszty. Ono zawsze istnieje, nawet w stanie głębokiego snu. Pisma mówią, że jest Nienarodzone i Wieczne. Zatem to prawdziwe 'Ja' [nasza najgłębsza Jaźń] jest rożne od ciała „grubego” i subtelnego.

295. Ono jest tym, kto poznaje wszystkie zmiany w rzeczach podlegających przemianie, musi zatem być wieczne i niezmienne. Nierealność „grubego” i subtelnego ciała jest raz za razem obserwowana w imaginacjach [stanu jawy], stanie śnienia i w głębokim śnie.

296. Porzuć zatem utożsamienie z tą górą mięsa [„grubym” ciałem] jak również z ego czy subtelnym ciałem, które oba są wyimaginowane przez buddhi. Urzeczywistniając swoją własną Jaźń, która jest Absolutną Świadomością i która nie może zostać zakwestionowana w żadnym z trzech czasów, osiągnij Najwyższy Pokój.

297. Porzuć swoje utożsamienie z rodziną, linią nauczania, imieniem, formą i regułami życia - one wszystkie tyczą się ciała, które jest [dla Jnaniego] jak psujące się truchło. Podobnie pozbądź się przekonania o byciu działającym [poczucia sprawstwa] itd., które są atrybutami ciała subtelnego, i urzeczywistnij esencję Absolutnego Szczęścia.

Ego [ahamkara].



298. Można zaobserwować u człowieka również inne przeszkody, które napędzają kołowrót wcieleń. Ich korzeniem, z podanych wyżej powodów, jest ego, pierwotny wytwór ignorancji.

299. Tak długo jak długo człowiek ma choćby najmniejszy związek z tym plugawym ego, nie ma żadnej mowy o Wyzwoleniu, które jest czymś kompletnie od ego różnym.

300. Człowiek uwolniony z pęt ego, jak księżyc uwolniony z objęć Rahu, osiąga swoją prawdziwą naturę; staje się niezwiązany, nieskończony, wiecznie szczęśliwy i świeci swoim własnym światłem.

301. Ego jest tym, co zostało wytworzone przez intelekt [buddhi] całkowicie zamroczony ignorancją i jest odczuwane w ciele jako poczucie „jestem tym ciałem”. Kiedy to ego zostanie całkowicie zniszczone, człowiek osiąga niczym niezmąconą jednię z Brahmanem.

302. Skarb szczęśliwości Brahmana owinięty jest śmiertelnie groźnym wężem ego i zaciekle strzeżony dla jego własnego użytku przez jego trzy straszliwe głowy - trzy guny. Tylko mądry człowiek, zabijający go zgodnie z naukami Śruti poprzez ścięcie jego trzech głów potężnym mieczem urzeczywistnienia [samorealizacji], godzien jest cieszyć się tym dającym absolutne szczęście skarbem

303. Czy można mieć nadzieję na wyleczenie tak długo jak długo w ciele znajduje się choć odrobina trucizny? Podobnie ma się sprawa z poczuciem ego u praktykującego na ścieżce Wyzwolenia.

304. Dzięki całkowitemu zniweczeniu ego, osiągniętemu poprzez zatrzymanie rozlicznych fal myśli wzbudzonych przez ego oraz rozróżnieniu i uchwyceniu najgłębszej Jaźni, człowiek osiąga Rzeczywistość jako „ja jestem Tym”.

305. Porzuć natychmiast swoje utożsamienie z ego - poczuciem bycia działającym, które jest zmienne z natury, posługuje się odbiciem Jaźni i odciąga cię od przebywania w Jaźni. Utożsamiając się z tym będącym superimpozycją [nałożeniem] poczuciem znalazłeś się w kołowrocie samsary, pełnym nieszczęść narodzin, starzenia się i śmierci, chociaż tak naprawdę jesteś Świadkiem, Esencją Świadomości i Absolutnym Szczęściem.

306. Bez utożsamienia się z ego nie może być nigdy żadnej transmigracji dla ciebie, który [w swej prawdziwej naturze] jesteś zawsze niezmienny, wszechobecny, który jesteś Absolutną Świadomością i Absolutną Szczęśliwością o nieskalanej chwale.

307. Dlatego też wspaniałym mieczem urzeczywistnienia zetnij to ego [ahamkara], twojego wroga - będącego jest jak cierń w gardle dla spożywającego posiłek – i ciesz się bezpośrednio i bez ograniczeń swoim własnym królestwem Jaźni.

308. Zostawiwszy aktywności ego i porzuciwszy dzięki urzeczywistnieniu Najwyższej Rzeczywistości wszystkie przywiązania, bądź wolny od dualizmu poprzez radowanie się Szczęśliwością Jaźni i pozostań w pokoju spoczywając w Brahmanie, gdyż teraz osiągnąłeś swoją nieskończoną naturę.

Porzucenie działań, myśli i pragnień/wasan.



309. Jeżeli to straszliwe ego, choć uciszone, odżyje w umyśle chociaż na moment, wraca do życia i kreuje setki projekcji, niczym przywiana wiatrem monsunowa chmura.

310. Poskromiwszy tego wroga, ego, nie można dać mu nawet momentu ulgi przez myślenie o obiektach zmysłowych. To właśnie jest jedyną przyczyną jego powrotu do życia, tak jak woda dla drzewa cytrynowego, które niemal uschło.

311. Tylko ten, kto utożsamia się z ciałem, jest żądny obiektów zmysłowych. Jakże człowiek wolny od utożsamienia z ciałem miałby ich pożądać? Zatem skłonność do myślenia o obiektach zmysłowych jest zaiste przyczyną więzów transmigracji [samsary] i poczucia dualności czy odrębności.

312. Kiedy wzmacniają się skutki, widać jak to samo dzieje się z zalążkami; kiedy skutki są zniszczone, zalążki również giną. Dlatego skutki muszą zostać opanowane.

313. Kiedy wzmacniają się wasany [i pragnienia], wzmacniają się również egoistyczne działania, a kiedy egoistyczne działania rosną w siłę, następuje również wzmocnienie wasan [i pragnień]. Tym sposobem człowieczy kołowrót samsary nigdy się nie kończy.

314. Aby zerwać więzy transmigracji człowiek powinien spalić na proch te dwa, gdyż myślenie o obiektach zmysłowych i egoistyczne działania prowadzą do wzmocnienia się wasan [i pragnień].

315. Wasany, wzmacniane przez te dwa [myślenie i działania z poczuciem ego], dają w efekcie kolejne wcielenia. Sposób na zniweczenie tych trzech polega na widzeniu wszystkiego, zawsze, w każdych okolicznościach...

316....wszędzie i pod wszystkimi względami jako Brahmana i tylko Brahmana. Poprzez wzmocnienie dyspozycji przebywania w Jaźni-Rzeczywistości [sat-wasana] te trzy ulegają zniszczeniu.

317. Kiedy działania z poczuciem ego [bycia działającym] dobiegają końca, rozmyślanie o obiektach sensorycznych ustaje, po czym następuje zniweczenie wasan. Całkowite zniweczenie wasan jest Wyzwoleniem [Moksza, Mukti] i ten stan nazywany jest Wyzwoleniem za życia [jivanmukti].

318. Kiedy skłonność do przebywania w Jaźni-Rzeczywistości [sat-wasana] zacznie się wyraźnie manifestować, egoistyczne wasany [i pragnienia] łatwo znikną, tak jak największy nawet mrok łatwo ustępuje światłu wschodzącego słońca.

319. Kiedy świeci słońce nie widać ciemności ani wynikłych z niej rozlicznych problemów. Podobnie w momencie urzeczywistnienia Absolutnego Szczęścia nie ma więzów ani najmniejszego śladu nieszczęść.

Samouważność.



320. Sprawiwszy by zewnętrzny i wewnętrzny wszechświat, które teraz są postrzegane, zniknęły, i medytując nad Rzeczywistością, ucieleśnieniem Szczęśliwości, człowiek powinien uważnie przeżywać swoje dni, jeśli ma jeszcze resztki prarabdha karmy.

321. Człowiek nigdy nie powinien wykazywać opieszałości w niezłomnym trzymaniu się Brahmana. Mędrzec Santakumara, syn Brahmy, powiedział, że nieuważność [Jaźni] jest śmiercią.

322. Dla ludzi mądrych nie ma większego niebezpieczeństwa niż nieuważność swojej własnej natury; stąd rodzi się iluzja, z niej ego, z niego więzy, a z nich nieszczęście.

323. Zapomnienie [pramada, nieuważność Jaźni], dopadając nawet mądrego człowieka tęskniącego do obiektów zmysłowych, dręczy go poprzez złe skłonności intelektu [buddhi], tak jak kobieta odrzucająca zadurzonego w sobie kochanka.

324. Tak jak kożuch glonów na stawie, nawet jeśli zostanie odgarnięty, nie poddaje się ani przez moment, lecz ponownie zamyka się nad wodą, tak i Maja pochłania nawet mądrego człowieka, jeżeli zaniedbuje medytację Jaźni [kierując się na zewnątrz].

325. Jeżeli umysł odchyli się choćby troszeczkę od Celu [Brahmana, Jaźni] i stanie się umysłem skierowanym na zewnątrz, będzie wówczas spadał coraz niżej i niżej, tak jak piłka przez nieuwagę upuszczona na schody spada coraz niżej i niżej schód po schodzie.

326. Umysł, który jest zwrócony w stronę obiektów zmysłowych, ulega fascynacji ich atrybutami, z tej wielkiej fascynacji rodzi się pragnienie, a zaraz potem człowiek przystępuje do zdobywania ich.

327. Zatem dla poznającego Brahmana nie ma gorszej śmierci niż nieuważność Jaźni. Lecz ten, kto jest samouważny, osiąga pełny sukces. Dlatego bądź uważny i skupiony [na Jaźni].

328. Skutkiem nieuważności człowiek odchodzi od swojej własnej natury, a ten kto od niej odchodzi, upada. Człowiek upadły popada w ruinę i nie widziano jeszcze, by się podniósł.

329. Dlatego też człowiek powinien całkowicie porzucić rozmyślanie o obiektach zmysłowych, które jest korzeniem wszelkiego zła. Jedynie ten, kto za życia jest bez reszty zanurzony w Jedni, pozostaje takim po śmierci ciała. Jadźurweda Weda głosi, że dla tego, kto widzi choćby odrobinę czegoś różnego od siebie, wciąż istnieje lęk.

Jednia.



330. Kiedykolwiek mądry człowiek ujrzy najmniejszą choćby odrębną cząstkę w nieskończonym Brahmanie, natychmiast to, co błędnie poznaje jako odrębne, staje się dla niego źródłem lęku.

331. Ten, kto identyfikuje się z przedmiotowym światem, odrzucanym przez Wedy, Śruti, Śmriti i setki logicznych wywodów, doświadcza jednego cierpienia za drugim, tak jak złodziej, który czyni coś zabronionego.

332. Ten, kto trzyma się Rzeczywistości, uwalnia się od niewiedzy i osiąga wieczną chwałę Jaźni; lecz ten, kto trzyma się nierzeczywistego [świata], zostaje zniszczony. Udowadnia to próba ognia, której nie przetrzyma złodziej.

[„próba ognia, której nie przetrzyma złodziej” - chodzi o starożytną próbę ognia jakiej poddawano podejrzanych o kradzież – przyp. tłum.]

333. Duchowy aspirant powinien poniechać trzymania się nierzeczywistego, które tworzy więzy, i stale trzymać się Jaźni jako „ja jestem Tym”, gdyż stałość przebywania w Brahmanie osiągnięta przez urzeczywistnienie jedni z nim obdarza szczęśliwością i całkowicie usuwa nieszczęścia zrodzone z niewiedzy, która jest doświadczana przez ignorantów [w stanie niewiedzy].

334. Lgnięcie do zewnętrznych obiektów wzmacnia tylko tego owoce tzn. kolejne złe skłonności, które stają się coraz gorsze i gorsze. Wiedząc to dzięki rozróżnieniu człowiek powinien porzucić myślenie o zewnętrznych obiektach i stale oddawać się medytacji nad Jaźnią.

335. Kiedy zewnętrzny świat zostaje powściągnięty, umysł staje się radosny i nieruchomy, a to daje oglądanie Najwyższej Jaźni. Kiedy To zostaje doskonale urzeczywistnione, okowy narodzin i śmierci zostają zerwane. Dlatego też powściągnięcie zewnętrznego świata jest milowym krokiem na drodze do Wyzwolenia.

336. Któż zatem, będąc wykształconym, będąc w stanie rozróżnić Rzeczywiste od nierzeczywistego, mając wiarę w autorytet Wed, posiadając doświadczenie Najwyższej Rzeczywistości i poszukując Wyzwolenia będzie jak dzieciak stale uganiał się za nierzeczywistym [światem], które stanie się przyczyną jego upadku?

337. Nie ma Wyzwolenia dla tego, kto jest przywiązany do ciała itd., a człowiek Wyzwolony nie utożsamia się z ciałem itd. Człowiek przebudzony nie śpi, a człowiek śniący nie jest przebudzonym, gdyż te dwa stany są sobie przeciwne z natury.

338. Ten jest wolny, kto poznając swoją Jaźń we wszystkich rzeczach ożywionych i nieożywionych i widząc siebie jako ich podstawę, porzuca wszelkie nałożone projekcje i pozostaje jako Absolutna i nieskończona Jaźń.

339. Poznanie swojej Jaźni jako Jaźni całego wszechświata jest sposobem na uwolnienie się z więzów. Nie ma nic większego ponad urzeczywistnienie swojej Jedni ze wszystkim. Człowiek urzeczywistnia ten stan dzięki odłączeniu się od zjawiskowego świata poprzez nieustanne trzymanie się wiecznej Jaźni.

Postęp na duchowej drodze.



340. Jak odłączenie się od świata zjawiskowego mogłoby być możliwe dla kogoś, kto utożsamia się z ciałem, kogo umysł jest przywiązany do doświadczania obiektów zmysłowych i kto z tych powodów podejmuje różnorodne działania? To odłączanie obiektów zmysłowych od umysłu powinno być pieczołowicie praktykowane przez poznających Prawdę, którzy odrzucili wszelkie obiekty, działania i obowiązki, którzy są żarliwie oddani wiecznej Jaźni i którzy pragną niekończącej się szczęśliwości.

341. Adeptowi, którzy przeszedł etap słuchania i rozważania nauk [śrawana i manana], Śruti słowami „spokojny, samoopanowany” itd. zalecają samadhi dla urzeczywistnienia [całego wszechświata jako] Jaźni.

342. Nawet mądry człowiek nie jest w stanie natychmiast zniszczyć ego kiedy to nabrało już mocy, za wyjątkiem tych, którzy pozostają doskonale nieporuszeni dzięki przebywaniu w stanie nirvikalpa samadhi. Zaiste pragnienia [wasany] są owocem niezliczonych wcieleń.

343. Moc projekcji, posługując się potężną mocą zasłaniania, wiąże człowieka ideą ego i rozprasza go swoimi wytworami.

344. Niezwykle trudno przezwyciężyć jest moc projekcji dopóki moc zasłaniania nie zostanie całkowicie wykorzeniona. Lecz ta przysłona Jaźni sama naturalnie znika, kiedy podmiot jest doskonale rozdzielony od przedmiotów tak jak mleko od wody. Jednakże sukces jest pełny i wolny od wszelkich niedoskonałości dopiero wtedy, kiedy umysł nie jest poruszany przez nierzeczywiste obiekty zmysłowe.

345. Doskonałe rozróżnienie pojawiające się za sprawą bezpośredniego urzeczywistnienia daje odróżnienie prawdziwej natury podmiotu od obiektów i przecina więzy iluzji stworzonej przez Maję; dla tego, kto został od nich uwolniony, nie ma już kolejnych wcieleń.

346. Ogień poznania Jedni Najwyższego z Jaźnią spala doszczętnie gęsty las ignorancji [avidya]. Czyż u tego, kto urzeczywistnił ów stan Jedni, może ostać się jakikolwiek zalążek przyszłych wcieleń?

347. Zasłona, która skrywa Prawdę, zostaje podniesiona dopiero wtedy, kiedy Rzeczywistość jest w pełni urzeczywistniona. Zatem podążaj ścieżką niszczącą fałszywe poznanie [fałszywą wiedzę] i kładącą kres wywołanym przez ten fałsz cierpieniom.

348. Cała trójca jest widziana w sznurze, kiedy jego prawdziwa natura zostaje w pełni poznana. Dlatego mądry człowiek powinien poznać prawdziwą naturę rzeczy aby wyzwolić się z więzów.

[„Cała trójca” - widz-widzenie-widziane lub poznający-poznawanie-poznawane – przyp. red.]

349. Tak jak żelazo w kontakcie z ogniem manifestuje się jako iskry, tak buddhi przejawia się jako poznający i poznawane dzięki obecności Brahmana. Ponieważ te wtórne przejawienia – skutki buddhi – uznawane są za nierzeczywiste w przypadku złudzenia, marzeń sennych i wyobrażeń...

350. ...podobnie wytwory Prakriti, począwszy od ego aż do „grubego” ciała i wszelkich obiektów zmysłowych są również nierzeczywiste. Ich nierzeczywistość wynika z tego, że nieustannie podlegają zmianom. Jednakże Jaźń nigdy się nie zmienia.

351. Najwyższa Jaźń jest zawsze wieczną, niedualną, jedną, niepodzielną Świadomością, Świadkiem buddhi i całej reszty, różnym od „grubego” i subtelnego, ukrytym znaczeniem słowa i poczucia „ja”, ucieleśnieniem wewnętrznej, wiecznej szczęśliwości.

352. Mądry człowiek, odróżniając rzeczywiste od nierzeczywistego, konstatując Prawdę własnym okiem wiedzy i urzeczywistniając swoją własną Jaźń będącą Absolutną Świadomością, uwalnia się od przeszkód i wchodzi bezpośrednio w stan Pokoju.

Samadhi.



353. Kiedy Jaźń jest urzeczywistniana w samadhi, wówczas węzeł serca - tzn. ignorancja - zostaje całkowicie zerwany.

354. „Ty”, „ja”, „to” - wszystkie one są imaginowane za sprawą niedoskonałości buddhi. Jednakże kiedy Najwyższa Jaźń, Absolut, Jedno bez drugiego, ukazuje się w samadhi, wszelkie takie wyobrażenia rozpływają się dzięki urzeczywistnieniu Prawdy Jaźni.

355. Adept spokojny, samoopanowany, doskonale wycofany ze świata obiektów i oddający się niestrudzenie przebywaniu w stanie samadhi, doświadcza swojej Jaźni jako Jaźni wszystkiego. Niszcząc tym sposobem wszystkie wyobrażenia zrodzone z niewiedzy żyje szczęśliwy w Brahmanie, wolny od działań i poruszeń umysłu.

356. Tylko ci wolni są od więzów narodzin i śmierci, którzy, osiągnąwszy samadhi, rozpuścili zewnętrzny świat, organy zmysłowej percepcji, umysł, ba, samo ego w Jaźni, Absolutnej Świadomości, lecz nie ci, którzy po prostu paplają czerpiąc ze swojej pośredniej wiedzy.

[„ze swojej pośredniej wiedzy” - np. o tym, co przeczytali w książkach – przyp. red.]

357. Na skutek działania wielu ograniczających dodatków [upadhi] człowiek jest skłonny myśleć o sobie jako pełnym różnorodności; jednakże po ich usunięciu okazuje się być Jednią - niezmienną i niezróżnicowaną Jaźnią. Aby rozpuścić te ograniczające dodatki mądry człowiek musi się nieustannie oddawać praktyce przebywania w nirvikalpa samadhi.

358. Człowiek trzymający się Rzeczywistości staje się Rzeczywistością dzięki swojemu jednopunktowemu oddaniu, tak jak larwa intensywnie myśląc o bhramara-kicie staje się bhramara-kitą.

[ „myśląc o bhramara-kicie staje się bhramara-kitą” - nawiązanie do popularnego w Indiach wierzenia – przyp. red.]

359. Tak jak larwa, porzucając wszelkie przywiązania do jakichkolwiek innych działań, myśli intensywnie o bhramara-kicie i przekształca się w nią, tak i jogin medytując nad Prawdą Najwyższej Jaźni osiąga To dzięki jednopunktowemu oddaniu.

360. Prawdziwa natura Jaźni jest niezwykle subtelna i nie może jej dosięgnąć toporny, skierowany na zewnątrz umysł. Jest osiągalna tylko dla szlachetnych ludzi mających umysł doskonale czysty i objawia się w stanie samadhi pojawiającym się za sprawą nadzwyczajnej dojrzałości i subtelności umysłu.

361. Tak jak złoto oczyszczane w ogniu pozbywa się nieczystości i zyskuje swój własny blask, tak i umysł poprzez medytację zrzuca wszystkie nieczystości tamasu, radżasu i sattwy i osiąga Rzeczywistość Brahmana.

362. Kiedy umysł, oczyszczony w ten sposób przez stałą praktykę, zanurza się w Brahmanie, wtedy samadhi przechodzi z fazy savikalpa do nirvikalpa, wiodąc bezpośrednio do urzeczywistnienia szczęśliwości niedualnego Brahmana.

363. Poprzez to [nirvikalpa] samadhi węzły wszystkich wasan zostają zerwane, a wszelkie działanie [z poziomu ego] dobiega końca. Wówczas wewnątrz i na zewnątrz, wszędzie, zawsze, spontanicznie i bezwysiłkowo przejawia się prawdziwa natura człowieka.

[„nirvikalpa samadhi” - jak naucza Ramana Maharishi istnieją dwa różne stany nirvikalpa samadhi: pierwszy nazywany jest sahaja nirvikalpa samadhi lub stanem naturalnym albo po prostu sahaja, drugi natomiast to kevala nirvikalpa samadhi.

W stanie sahaja nirvikalpa samadhi umysł jest rozpuszczony i zatracony w Jaźni; będąc takim, nie może w żaden sposób odżyć i dlatego jest to ostatecznym końcem więzów iluzji, zerwaniem węzła serca [ćit-jada-grandhi] i zniszczeniem wszystkich wasan. Ten, kto urzeczywistnił sahaja nirvikalpa samadhi [stan naturalny], jest mędrcem; zostaje na zawsze wyzwolony i nie ma możliwości, by ponownie został zniewolony.
Natomiast w przypadku kevala nirvikalpa samadhi umysł nie został jeszcze rozpuszczony i zatracony, jest jedynie zanurzony w świetle Świadomości Jaźni. Przebywający w kevala nirvikalpa samadhi doświadcza szczęśliwości Jaźni, jednak - ponieważ jego umysł pozostaje oddzielony od Jaźni, może i staje się na nowo aktywny – a człowiek ów na powrót staje się przedmiotem ignorancji i niewoli.

Można to zobrazować następującymi analogiami:
- umysł mędrca, który urzeczywistnił naturalny stan [sahaja nirvikalpa samadhi], jest jak rzeka wpadająca do oceanu i łącząca się z nim; ona nie może już zawrócić.
- umysł człowieka będącego w stanie kevala nirvikalpa samadhi jest jak wiadro na sznurze zanurzone w studni z wodą, które może być ponownie wyciągnięte na górę przez pociągnięcie sznura.

Tak więc należy przyjąć, że Śri Śankara mówi tutaj o stanie sahaja nirvikalpa samadhi – przyp. red.]


364. Rozważanie setki razy przewyższa słuchanie [lub czytanie], a medytacja setki razy przewyższa rozważanie, lecz nirvikalpa samadhi jest nieskończenie potężniejsze od wszystkiego.

365. Poprzez nirvikalpa samadhi urzeczywistniana jest czysto i ostatecznie prawdziwa natura Brahmana; lecz nigdy nie jest inaczej, gdyż ruchliwy z natury umysł ma skłonność do ulegania skażeniu innymi wytworami.

366. Dlatego mając opanowane zmysły i uciszony umysł nieustannie zanurzaj umysł w Najwyższej Jaźni, która jest wewnątrz, i poprzez urzeczywistnienie swojej jedni z Brahmanem [Rzeczywistością] zniszcz mrok stworzony przez niemającą początku ignorancję.

Joga.



367. Pierwsze bramy do Jogi to kontrola oddechu, niegromadzenie dóbr, wolność od oczekiwań, wolność od działań oraz życie w stałym wewnętrznym odosobnieniu.

368. Życie w odosobnieniu pomaga opanować organy zmysłowe, opanowanie zmysłów pomaga opanować umysł, dzięki opanowaniu umysłu niweczone jest ego, a to daje jogowi niezachwiane doświadczenie absolutnej szczęśliwości Brahmana. Dlatego człowiek mądry powinien zawsze starać się o jedno – o opanowanie umysłu.

369. Powściągnij słowa w umyśle [manas], powściągnij umysł w buddhi, powściągnij buddhi w Świadku, a rozpuściwszy i to w nieskończonej, Absolutnej Jaźni, osiągnij najwyższy Pokój.

370. Ciało, prana, organy zmysłowe, umysł [manas], intelekt [buddhi] i cała reszta – z jakąkolwiek z tych przysłon [upadhi] połączy się umysł, jogin przejmie jej naturę.

371. Kiedy ten proces zostanie zatrzymany, człowiek mądry z łatwością odłącza się od wszystkiego i doświadcza obficie niekończącej się nidgy szczęśliwości.

Nieprzywiązanie [beznamiętność, bezpragnieniowość].



372. Tylko człowiek wyposażony w nieprzywiązanie jest gotów do wewnętrznego i zewnętrznego wyrzeczenia, ponieważ tylko człowiek nieprzywiązany, za sprawą swojego pragnienia bycia wyzwolonym, z radością porzuca wewnętrzne i zewnętrzne przywiązania.

373. Tylko człowiek wyposażony w nieprzywiązanie, będąc dobrze ugruntowanym w Brahmanie, jest w stanie porzucić zewnętrzne przywiązywanie do obiektów zmysłowych i wewnętrzne przywiązanie do ego i całej reszty.

374. Wiedz, o mądry człowieku, że nieprzywiązanie i rozróżnienie są dla aspiranta tym, czym dla ptaka dwa skrzydła. Jeżeli nie ma ich obu, wówczas nikt, z niczyją pomocą, nie może dolecieć do szczytu, na którym wznosi się pałac Wyzwolenia.

375. Tylko człowiek o niezwykle silnym nieprzywiązaniu wchodzi w stan samadhi i tylko człowiek, który jest w samadhi osiąga trwałe urzeczywistnienie. Tylko człowiek, który urzeczywistnił Prawdę, wolny jest od więzów i tylko człowiek wolny doświadcza wiecznej szczęśliwości.

376. Nie widzę dla człowieka samoopanowanego lepszego narzędzia szczęścia niż bezpragnieniowość, a jeżeli jest to połączone z czystym poznaniem Jaźni, daje to absolutne niezwiązanie; a ponieważ jest ono bramą do pałacu wiecznego Wyzwolenia, dlatego dla swojego własnego dobra bądź beznamiętny wewnętrznie i zewnętrznie utrzymując zawsze umysł w wiecznej Jaźni.

377. Odetnij pragnienie obiektów zmysłowych, które są jak trucizna, gdyż ono właśnie niesie śmierć, i wyzbywszy się dumy z kasty, rodziny i reguł życia trzymaj się z daleka od egoistycznych działań; porzuć utożsamienie z takimi nierzeczywistymi rzeczami jak ciało wraz z całą resztą i utrzymuj umysł w Jaźni. W rzeczywistości bowiem jesteś nieskażonym przez umysł Świadkiem, Brahmanem, Najwyższym, Jednym bez drugiego.

Medytacja Jaźni.



378. Utwierdzając umysł mocno w Brahmanie, powściągając organy zmysłów w ich ośrodkach, nosząc pewnie ciało bez troski o jego utrzymanie, osiągając jedność z Brahmanem i będąc Jednym z nim, spijaj zawsze radośnie nektar szczęśliwości Brahmana w twojej własnej Jaźni nie robiąc przerw. Jaki jest użytek z innych rzeczy, które są całkowicie puste?

379. Porzucając wszelką myśl o nie-Jaźni, która jest złem i źródłem cierpienia, przebywaj w Jaźni, Absolutnej Szczęśliwości, gdyż to jest drogą do Wyzwolenia.

380. Tutaj wiecznie jaśnieje Atman, samoświetlny Świadek wszystkiego, który mieszka pod powłoką buddhi. Obierając za cel tego Atmana, który jest różny od nierzeczywistego, medytuj nad nim jako nad twoją własną Jaźnią, wyłączając wszelkie pozostałe myśli.

381. Medytując stale nad tym Atmanem, bez najmniejszej ingerencji ze strony obcych myśli, człowiek musi bezpośrednio urzeczywistnić To jako swoją własną Jaźń.

382. Wzmacniając swoją tożsamość z Jaźnią i porzucając ego wraz z całą resztą, człowiek musi żyć bez najmniejszej troski o nie, tak jakby były rzeczami nic nieznaczącymi, jak rozbity garnek lub coś podobnego.

383. Utrzymując oczyszczony narząd wewnętrzny [antahkarana] w Jaźni, Świadku, Absolutnej Świadomości, i powoli czyniąc go nieruchomym, człowiek musi urzeczywistnić stan pełni swojej własnej Jaźni.

[„narząd wewnętrzny” - mówi się o czterech wewnętrznych narządach poznania tzw. antahkaranach - umysł, intelekt, ćitta i ego oraz pięciu zewnętrznych narządach poznania tzw. bahirkaranach - oczy, uszy, nos, język i skóra – przyp. red.]

384. Niechaj człowiek, uwolniwszy się od wszystkich ograniczeń ciała, organów zmysłowych, prany, umysłu i ego, które są projekcją jego własnej ignorancji, urzeczywistni Jaźń [Atmana], Niepodzielną i Nieskończoną jak bezkresna przestrzeń.

385. Przestrzeń oczyszczona z setek ograniczeń takich jak garnek, dzban, pojemnik na ziarno, igła itd., jest jedna, nie jest wielością. Dokładnie w ten sam sposób Najwyższy, pozbawiony ego i całej reszty, jest zaiste Jeden.

386. Wszystkie ograniczające dodatki [upadhi], poczynając od Brahmy a na źdźble trawy kończąc, są całkowicie nierzeczywiste. Dlatego człowiek powinien urzeczywistnić swoją własną nieskończoną Jaźń jako jego zawsze jedyne Istnienie.

387. To, w czym błędnie wyobrażane jest istnienie czegoś innego, po właściwym rozróżnieniu okazuje się być tym [substratem, podstawą] a nie tamtym [wyobrażaną rzeczą]. Kiedy iluzja zostaje rozwiana, fałszywie postrzegany wąż okazuje się być w rzeczywistości sznurem. W podobny sposób wszechświat jest w rzeczywistości samą tylko Jaźnią [Atmanem].

388. Jaźń jest Brahmą, Jaźń jest Wisznu, Jaźń jest Indrą, Jaźń jest Śiwą; Jaźń jest całym tym wszechświatem. Oprócz Jaźni nic nie istnieje.

389. Jaźń jest wewnątrz i Jaźń jest za zewnątrz: Jaźń jest z przodu i Jaźń jest z tyłu; Jaźń jest z południa i Jaźń jest z północy; Jaźń jest na górze i Jaźń jest na dole.

390. Tak jak fala, piana, wir czy bąbelki na wodzie wszystkie w swej naturze nie są niczym innym niż wodą, podobnie sama tylko Świadomość [Ćit, Czysta lub Absolutna Świadomość] jest tym wszystkim poczynając od ciała a na ego kończąc. Wszystko jest zaiste jednorodną i Czystą Świadomością [Ćit].

391. Cały ten świat poznawany przez mowę i umysł nie jest niczym innym niż Brahmanem; nie ma nic prócz Brahmana co istniałoby nawet w najdalszych zakątkach Prakriti. Czy dzban, kubek lub garnek itd. są czymś różnym od ziemi, a której zostały wykonane? Tylko człowiek zwiedziony, pijany winem Maji, mówi „ja” i „moje”.

392. Poprzez słowa „Gdzie człowiek nie widzi niczego innego itd.” Śruti głoszą nieobecność dualności po to, by usunąć fałszywe nałożenia.

393. Najwyższy Brahman, tak jak przestwór nieba, jest czysty, absolutny, nieskończony, nieporuszony i niezmienny; nie jest ani wewnątrz ani na zewnątrz, jest Jednym Istnieniem, jest niedualny i jest naszą własną Jaźnią. Czyż jest jakakolwiek inna rzecz do poznania [poza Brahmanem]?

394. Jaki jest pożytek z dalszego rozwodzenia się nad tym? Jiva nie jest niczym innym tylko Brahmanem, cały ten przepastny wszechświat nie jest niczym innym tylko Brahmanem. Śruti przedstawiają Brahmana jako jednię bez dwójni. Niezaprzeczalnie ludzie światli, którzy znają swoją jedność z Brahmanem i porzucili wszystkie swoje związki z przedmiotowym światem, żyją zjednoczeni z Brahmanem, wieczną Świadomością i Szczęśliwością.

395. Najpierw zniszcz pragnienia powstające z poczucia „ja” w tym nieczystym, „grubym” ciele, potem z wielką nieustępliwością zrób to samo w podobnym powietrzu ciele subtelnym i urzeczywistniając Brahmana - ucieleśnienie wiekuistego szczęścia, którego chwałę głoszą pisma święte – jako swoją własną Jaźń, żyj jako Brahman.

396. Tak długo jak długo człowiek zabiega o to podobne zwłokom ciało jest nieczysty i dotykają go cierpienia przychodzące ze strony innych ludzi, chorób, narodzin i śmierci. Kiedy jednak doświadcza siebie jako czystości, esencji boskości, nieporuszoności, wtedy z pewnością staje się od nich wolny; i tak też mówią pisma święte.